Column
van Herman Troost, voorzitter
VSP
Na de verkiezingen
12 juni 2010 - Herman Troost droomt over zijn ideale coalitie en een overheid die weer gaat doen waar ze voor bedoeld was. Het zal wel een droom blijven. Maar toch maar even afwachten. De tijden zijn anders en misschien heeft dat gevolgen.
Den Haag, achter de Hofvijver, voelt zich weer even het centrum van de wereld. Dat er donderdagochtend 184 km file stond, er was die morgen een millimeter of twee water gevallen, deed niet ter zake. Nu ging het er over wie zou gaan regeren en met wie.
De burger kijkt naar de uitkomsten en constateert dat er geen sterke partij is opgestaan. De stemmen zijn verdeeld over de eerste zeven partijen. Wanneer je de commentatoren hoort, is het duidelijk dat niets gemakkelijk wordt. Naijver en elkaar afzeiken in de laatste weken hebben zo hun sporen nagelaten. Maar, zelfs na de verkiezingen zijn er sommige grote staatslieden in de dop in staat om uit pure ergernis over hun verlies versus de winst van anderen, nog allerlei negatieve kretologie los te laten. Of ze dat nu geschikt maakt om mee te regeren valt te bezien.
Voordat we daar zijn moet er nog al wat gebeuren. De koningin vraagt om advies aan de kamervoorzitters, de fractievoorzitters en gaat vaak te rade bij ministers van staat en wat zij verder nog dienstig vindt. Dan zal zij een informateur benoemen, die met een suggestie komt over mogelijkheden en wie de formateur moet zijn. Dat is meestal de man of vrouw die theoretisch een redelijke kans heeft om een coalitie te vormen. Ook die wordt door de vorstin benoemt. Dan kan het echte werk beginnen en verdwijnen in het smeden van de coalitie enorme percentages van alle gedane beloftes en harde standpunten.
Ik hoop dat er een echte “hard werken coalitie” gevormd wordt, die verder kijkt dan de lengte van de eigen politieke neus. Dan wordt de politieke toekomst van deze en gene dus bepaald door het aandragen van oplossingen in plaats van het roepen van voornemens. Niet vergeten om naast beleid maken ook te kijken of het uitvoerbaar is. Heerlijk lijkt me dat. Niet linkse of rechtse hobby’s tellen, maar pragmatisch denken en doen. Als burger kijk ik dan naar al die mogelijke coalities die het journaille naar voren schuift als kansrijke of armetierige mogelijkheden. Het opvallende is dat men hierbij visies neerzet die zo te zien meer te maken hebben met de hobby’s en het electorale geharrewar van de laatste weken dan met de trackrecords van partijen en politici.
Natuurlijk moet de VVD als eerste aan de slag. Zij hebben gewonnen en de meeste stemmen. Om die reden kan men ook niet om de PVV heen, met de grootste winst van allemaal. Prima idee omdat meeregeren de redelijkheid bevordert. Ook zal het verdere groei van de partij doen stagneren. Vanuit de oppositie koeterwalen is natuurlijk veel makkelijker dan iets positiefs bijdragen. Dus laat Wilders maar eens iets bewijzen in deze moeilijke tijden. Wat mij betreft moet Groen Links als enige linkse winnaar er dan ook bij. Dat geeft een tegengewicht tegen al dat rechtse gedoe dat zonder tegendruk best door kan slaan. Neem dan het CDA erbij. Die zijn gewend in het midden te opereren en zullen voorzichtig zijn, nu ze als enige verliezer toch mee doen. Maar ze hebben een berg ervaring. Tel de stemmen maar op en u ziet een solide numerieke meerderheid. Nu maar afwachten of de VVD wijze mensen heeft, die begrijpen dat water in de wijn doen een kunst is en dat het er tenslotte op aan komt hoe snel je merkbare resultaten kunt laten zien. Met een oog voor de minima en de maxima en iedereen die daar tussenin zit. En ga dan snel aan de slag.
Verhoog BTW en de schijven van de belasting. Kan snel en makkelijk en verdeelt de druk ook prima. Daarbij kan het ook makkelijk weer terug. Kok met zijn kwartjes methode heeft afgedaan. Lijkt een mooi praktisch begin van een aanpak. Daarbij komt dat het onmiddellijk werkt en tijd geeft voor verdere plannen.
Het alternatief is stoeien met hypotheekrente, zorgkosten, studiefinanciering en weet ik wat nog meer. Het duurt vaak heel lang en is meestal qua resultaat onzeker. Niemand weet immers wat de kosten en de invloed op de economie zijn van al die bezuinigingsplannen. En verder? Ja, verder moet onze centrale overheid en onze provincies en gemeentes gewoon minder gaan doen. Sowieso doen ze veel te veel waar we nooit om gevraagd hebben. Daarna wat er verder nog moet vol energie en zonder geld verspillen uitvoeren?
Het klinkt simpel, maar waarschijnlijk is het vormen van de bovengenoemde coalitie nog moeilijker. Te veel meningen, te weinig visie en te weinig actie. De tijd zal het leren.
Wie te kiezen bij de Tweede Kamerverkiezingen?
25 mei 2010 - Er kwamen vragen of de VSP mee zou doen aan de Tweede Kamer verkiezingen. Kennelijk was daaraan wel behoefte. Het antwoord is helaas: neen! We hebben geen vier ton en geen bekende Nederlander en onze ervaring is dat de “Pers” nieuwe partijen of kleine partijen gewoon negeert. Tel daarbij nog op dat drie jaar geleden onze poging met een kleine Gideon’s bende leerde, dat er in den landen geen senior was die een poot uitstak om ons te helpen, en het plaatje is compleet.
Jammer, want wanneer je dat onbetrouwbare clubje lijsttrekkers als marktkooplieden te keer hoort gaan over hoe ze het allemaal gaan oplossen, dan ontstaat er een onbedwingbare wens om ze nog eens te herinneren dat voor de laatste verkiezingen de AOW-leeftijd vast stond en daarna toch naar 67 jaar getild werd. Betrouwbaarheid troef achter de Hofvijver.
Deze keer is de economie de schuldige. Die draaide te langzaam en omdat Den Haag niet weet hoe je moet bezuinigen - en trouwens onder leiding van Balkenende en Bos veel meer uitgaf dan was gepland - moet er nu dus wat gebeuren. Het Centraal Planbureau rekent de programma’s na en vervolgens zie je alle partijbonzen uitleggen dat de analyse van het CPB misschien niet verkeerd is, maar de conclusies die daaraan verbonden worden natuurlijk fout zijn. En zo is iedereen lekker bezig en wie er echt iets voor elkaar krijgt blijft een vraag. Immers ze krijgen meestal niks voor elkaar, al was het maar dat die ambtenaren veel bijdehanter zijn dan dat clubje politici achter de Hofvijver. DAT heeft te maken dat ambtenaren gewoon maar één doel hebben: dat is hun werkgelegenheid veiligstellen en salarisverhogingen door te laten gaan. Terwijl politici voor hun partij op moeten komen, hun carrièreplanning moeten volgen en hun beloftes aan de kiezers na moeten komen. En dat onder het oog van heel de pers, die vaak ook de makkelijkste weg bewandelen.
Voeg daarbij dat de grote partijen 100 procent verantwoordelijk zijn voor het geduvel van vandaag en u begrijpt dat je gewoon moet stemmen op een nieuwe partij. Ik beveel u op persoonlijke titel van harte aan om eens te kijken op de site van de Partij voor Mens en Spirit, LIJST 14. Hun ideeën vindt u op www.mensenspirit.nl. Kijkt u maar even. Nog nooit een partij gezien die zo pragmatisch bezig is met een aantal belangrijke kernproblemen.
Zoek verder maar niet naar partijen die voor senioren opkomen. Die zijn er slechts met woorden en wanneer het uitkomt vergeten ze dat. Kijk naar partijen die het huishoudboekje van de staat weer op orde brengen. Dan is er vanzelf ook geld voor menslievende zorg, voor goede verpleeghulp, voor eerlijke AOW-verhogingen en voor betaalbaar wonen enzovoorts.
Wat de staatsschuld betreft laat u niets wijsmaken. Wij leven daar vrolijk mee door. Ook al omdat de staatsschuld, die gefinancierd wordt met leningen, een berg spaarders inkomsten oplevert en een stuk zekerheid oplevert voor pensioenfondsen en andere instellingen. Die zekerheden veroorzaken straks inkomsten en koopkracht; iets wat nu juist zo hard nodig is om de economie weer op gang te krijgen. Dat laatste levert dan weer BTW en belastinggeld op en dat willen ze in Den Haag toch? Bovendien al die rente die dan aan spaarders betaald wordt kan dus niet besteed worden aan domme geldsmijterij. Al doende bezuinigt de staat vanzelf!
Veel succes met uw overwegingen. Wel gaan stemmen hoor!
Over bezuinigingen en verkiezingsprogramma’s.
31 maart 2010 - Er gingen zoveel bekende politici aan een gezinnetje werken dat je bijna zo ver was om verheugd te constateren dat het nu natuurlijk beter moet gaan. Eindelijk mogen we als inwoners van dit landje gewoon weer voor ons zelf opkomen. We kiepen dus alle regels en toestanden die slechts daar zijn omdat ze in den Haag zo nodig moeten bewijzen dat ze weten wat goed voor ons is, over boord en we gaan gewoon dingen doen die maatschappelijk en organisatorisch een goed rendement hebben. Daarbij houden we rekening met de wet van de verminderde meeropbrengst en beperken ons dus tot die overheidstaken die essentieel zijn.
Zo zorgt de overheid voor politie, militie, onderwijs en hebben we rijkswaterstaat voor dijken wegen en polders. Dat houdt niet in dat de overheid binnen het aandachtsveld onderwijs alles tot in de laatste alinea gaat regelen. Nee, onderwijs wordt geleverd door onderwijzers. Die hebben daarvoor geleerd. Die vinden dat leuk en doen dat uit overtuiging. Zo is de politie opgeleid om boeven te vangen en om in de wijken van onze steden, wijken en dorpen te weten waar een oogje in het zeil te houden. En wanneer je dat lang genoeg doet heb je bijna automatisch een gevoel wie de zwarte schapen in de buurt zijn. Dat bespreek je dan ook eens met de onderwijzers van de plaatselijke school en dat weet waar dat oogje het beste van pas komt.
U begrijpt het, deze elementaire waarheden zijn vandaag aan de dag niet meer van belang. Nee, wie staat er op de lijst van welke partij en waarom staat er dit, dat, zus of zo niet meer in het partijprogramma. Dat zijn de zaken die van belang zijn. Volgens wie? Volgens de programmamakers natuurlijk en de kranten vol schrijvers en deskundigen van allerlei soort en maat die wel weten wat er en hoe het moet. Maar ze waren er nooit bij toen het mis ging. Waarbij de vraag of het mis gegaan is ook niet zo eenvoudig te beantwoorden is. Immers we leven nog steeds op een welvaartsniveau ver boven dat van het jaar 2000 en toen ging het eigenlijk helemaal niet slecht. Blijft de vraag waarom het nu boven dat niveau opeens wel slecht is.
Waarschijnlijk wordt er ons van alles voorgelogen. Neem nu de staatsschuld. Die is te hoog en dreigt nog hoger te worden. Nu is de staatsschuld al honderd jaar alleen maar hoger geworden. Zelfs toen onze Zalm, die bankiert nu en dat baart mij zorgen, minister van financiën was en vertelde dat de staatsschuld omlaag ging, was dat niet waar. Het percentage van de staatsschuld ten opzichte van ons nationaal product was lager. Want omdat we met zijn allen zo goed gewerkt hadden ging dat bruto nationaal product op een gegeven moment sneller omhoog dan de staatsschuld. Dat percentage was dus waar. Maar de bedragen van die schuld gingen wel omhoog. En tegenwoordig gaat het percentage ook weer omhoog. Niet dat wij daar last van hebben maar dat schijnt nu in Den Haag niet zo fijn gevonden te worden. Kennelijk worden er dan in Brussel en op andere plaatsen vragen gesteld en daarop antwoorden is zo moeilijk dat het makkelijker is om de staatsschuld te verlagen. Hoe moeilijk dat dan ook is. En dus krijgen we nu allemaal partijprogramma’s en iedereen vertelt hoe ze straks in Brussel en elders dan de goede antwoorden weer gaan geven. Dat wordt geregeld door te bezuinigen en allerlei dingen die den Haag vroeger bedacht heeft nu weer af te schaffen. En dat gaan al die mensen op die lijsten en met die programma’s dan voor ons regelen. Want toen wisten ze het niet, maar nu dus wel.
Wanneer u het met bovenstaande logica eens bent, raden wij u namens de Verenigde Senioren Partij aan om vooral maar niet te gaan stemmen. Tenslotte zijn wij te oud en te wijs om nog te geloven in sprookjes.